De naam is Pattinson. Robert Pattinson.

Door René Mioch
Onze nieuwe Cinemusic-show opent met James Bond, met de compositie van Hans Zimmer voor de film No Time to Die. Een heerlijke binnenkomer: zodra die muziek klinkt, zit je rechtop. Je verwacht gevaar, een prachtige auto en iemand die zelfs na een explosie nog behoorlijk goed in zijn smoking zit.
In Zimmer’s Bondmuziek hoor je veel liefde voor John Barry, de componist die de muzikale wereld van 007 zo sterk heeft bepaald. Voor de goede orde: het oorspronkelijke James Bond-thema is geschreven door Monty Norman. Barry maakte het beroemde arrangement en gaf Bond vervolgens met zijn filmmuziek een eigen geluid. Zimmer bouwt daarop voort. Ook een geheim agent heeft blijkbaar een muzikale familie.
Een actuelere opening hadden we nauwelijks kunnen kiezen. Deze week is Robert Pattinson officieel aangekondigd als de nieuwe James Bond. Na de vampier Edward in Twilight en de gemaskerde miljardair in The Batman mag hij nu de bekendste geheim agent ter wereld spelen. Denis Villeneuve gaat de film regisseren.
Daarmee eindigt voorlopig een gezelschapsspel waaraan de hele wereld leek mee te doen: wie wordt de nieuwe Bond? (Oké, de nieuwe Sinterklaas is in Nederland misschien wel net zo belangrijk.) Iedere naam werd nieuws. Iedere ontkenning eigenlijk ook. Soms vraag ik mij af of die eindeloze zoektocht niet de slimste marketingcampagne van Hollywood is. Bewijzen kan ik dat niet, maar de aandacht is er alvast, ruim voordat er een bioscoopkaartje verkocht kan worden.
Dat is de kracht van een franchise. Dat Hollywoodwoord betekent in dit geval een hele wereld rond één herkenbaar personage: films, boeken, games en allerlei producten. Een nieuwe hoofdrolspeler stapt dus in een onderneming die al generaties meegaat. Hij krijgt een rol én een erfenis.

Ik heb Pattinson verschillende keren ontmoet: tweemaal in Cannes, en ook in Londen en Berlijn. Een leuke jongen, soms wat onzeker, met die typisch Britse humor waarmee je jezelf alvast onderuit kunt halen voordat iemand anders het doet. In de loop der jaren zag ik hem uitgroeien tot een grote filmster. Die zelfspot bleef gelukkig.
Van de week zag ik hem nog in Primetime. Daar speelt hij de Amerikaanse televisiejournalist Chris Hansen, die met To Catch a Predator mannen voor de camera lokt die seksueel contact met minderjarigen zoeken. Een rol waarin journalistiek, sensatie en persoonlijke ambitie steeds ongemakkelijker door elkaar lopen. Weer een heel andere Pattinson dan de romantische vampier waarmee zoveel mensen hem leerden kennen.
Maar past hij bij de Bond die schrijver Ian Fleming voor ogen had? Fleming beschreef een man met kort zwart haar, blauwgrijze ogen en een lang litteken op zijn rechterwang. Een slank, hard gezicht, iemand bij wie je moest geloven dat hij gevaarlijk kon zijn. Met een kapsel en wat grime kom je een eind. Interessanter vind ik of Pattinson die combinatie van charme en dreiging kan oproepen. Wat mij betreft heeft hij daar alle mogelijkheden voor.
Bij eerdere Bond-audities werd daarvoor een scène uit From Russia with Love gebruikt. Sean Connery’s Bond ontdekt een vrouw in zijn bed. Hij moet in een paar ogenblikken schakelen tussen achterdocht, zijn pistool en verleiding. Gevaar, seks en humor: probeer dat maar eens geloofwaardig samen te brengen. Voormalig Bond-producent Michael G. Wilson vertelde dat juist die scène de proef was. Of Pattinson die scène voor deze nieuwe makers ook heeft gespeeld, is nog niet bevestigd.
En wat staat hem nu te wachten? Zijn voorgangers hebben daar ieder hun eigen antwoord op gegeven. Connery wilde duidelijk houden dat hij ook buiten Bond een acteur was. Roger Moore beschreef hoe zelfs bij de komst van een nieuwe Bond de critici zijn vertolking weer tevoorschijn haalden. Je opvolger begint, maar jouw beoordeling gaat gewoon door.
Timothy Dalton zag op tegen de jarenlange verplichting die een nieuwe reeks films zou betekenen. Pierce Brosnan benadrukt juist hoeveel de rol hem heeft gebracht: kansen, een eigen productiemaatschappij en ruimte voor andere films. Bond kan je agenda beheersen, maar ook deuren openen.
Pattinson zal een uitstekende conditie nodig hebben. Er zullen ongetwijfeld aantrekkelijke bedragen tegenover staan. En dan hebben we het nog niet eens over alle mogelijke sponsorcontracten: van een scheerapparaat en Heineken tot een automerk, een Omega-horloge en ga zo maar door.
Andere rollen zijn voorlopig uitgesloten. Zijn agenda staat vanaf nu in het teken van 007. En iedere interviewer zal minstens één vraag over Bond stellen, ook als hij voor een heel andere film tegenover ons zit.
Ik hoop vooral dat hij zijn Britse humor bewaart. Die lijkt me bijzonder bruikbaar wanneer de hele wereld een mening heeft over hoe jij een martini bestelt.
Bij CineMusic hebben we het gemakkelijker. Wij hoeven maar een paar maten te spelen en iedereen weet wie eraan komt. Vanaf nu heeft James Bond weer een nieuw gezicht.

